Kościół pw. bł. Karoliny Kózka w Tarnowie


Parafia, wydzielona z par. Tarnów NSPJ, której proboszczem był więzień niemieckiego obozu w Oświęcimiu, ks. Infuat (prałat) Stefan Dobrzański odpowiedzialny w diecezji za sprawy majątków kościelnych. Starania o budowę nowego kościoła zaczęły się na początku lat 80-tych. Z jego czynnym udziałem dochodzi do przejęcia parceli za skromny datek od ośmiu właścicieli; Eugenii Januś, p. Zegar, p. Więckowskich, p. Półkoszka, p. Starostki, a następnie uzyskania zezwolenia na budowę nowego kościoła. Plany kościoła i obliczenia statystyczne przygotowali państwo Kaczorowie, a zatwierdził je mgr. inż Zbigniew Zjawin, architekt wojewódzki. Decyzja na rozpoczęcie budowy wydana przez tarnowski Urząd Miejski zostaje wydana w dniu 01.06.1984 r. pod kierownictwem inż. Henryka Słomki. Betonowanie ław fundamentowych rozpoczęto 23.07.1985 r. a pierwsze cegły położono 24.04.1986 r. Nowa parafia zostaje erygowana przez abpa J. Życińskiego w obrębie dekanatu Tarnów-Wschód w dn. 16. 07. 1993 roku. Na fundamentach tej świątyni sprawował Mszę św. pontyfikalną Ojciec św. Jan Paweł II, będąc w Tarnowie w dniach 9-10.06.1987 roku. Aktualny obszar parafii to część miasta Tarnów z ulicami: Błonie, Buczakówka, Czarnowiejska, Marii Dąbrowskiej, Olszynowa, Pusta, Wolańska, Westerplatte (nry: 1, 3, 5, 7, 13, 15, 17, 22), Osiedle Zielone. Liczba katolików w parafii wynosi ok 6400 dusz. Około 1500 parafian przebywa poza granicą kraju. Proboszczem parafi od 1992 r. jest ks. Stanisław DUTKA ur. 23.03.1953 r. wyświęcony w 1973 r. Obecnie w parafii pracuje pięciu ks. wikariuszy:

  • BEDNAREK Bogumił (1973- od 2001
  • BRYŁA Edward (1950- od 2001
  • MADZIAR Henryk (1963- od 2002
  • WOŹNIAK Bogusław (1970- od 2003
  • RZEMIŃSKI Wojciech (1970- od 2004

Kościół charakteryzuje się wysoką na ok. 70 metrów okrągłą ściętą na czubku wieżą. Do połowy 1986 roku zdołano postawić fundamenty i mury dolnego kościoła, a już 7 września tego roku odbyła się tu pierwsza Uroczystość Diecezjalna – 200-lecie istnienia Diecezji Tarnowskiej. Wiadomość, że 10 czerwca 1987 roku w Tarnowie będzie Papież, a miejscem Jego pobytu będzie właśnie ta budowa, przyspieszyła prace budowlane. Wiele czasu i trudu poświęcono na przygotowanie tej wielkiej uroczystości beatyfikacji Sługi Bożej Karoliny Kózki z pobliskiej Wał Rudy, która wkrótce została także patronką nowo budowanej świątyni. Na tę uroczystość Papież zaprosił przede wszystkim polskich rolników, ponieważ to chłopska córa miała dostąpić beatyfikacji. Dziś szacuje się, że na tarnowskie błonia, wokół tego budującego się kościoła, przybyło z całej Polski ponad 2 miliony pielgrzymów.

Obecnie, zarówno dolny, jak i górny kościół są w pełni przystosowane do prowadzenia liturgii i nabożeństw. Szczególnym szacunkiem otacza się tutaj pamiątki z pobytu Ojca Świętego Jana Pawła II. Są to przede wszystkim tron papieski i obraz beatyfikacyjny (w górnym kościele) oraz ołtarz wraz z ambonką, przy których Papież odprawiał Mszę beatyfikacyjną (w dolnym kościele). Na dwuskrzydłowych głównych drzwiach kościelnych osadzonych o podnóża skierowanej na południe wieży widnieją charakterystyczne dla okresu “Solidarności” walczącej  płaskorzeźby. Dzieło tarnowskiego rzeźbiarza Marka Benewiata – (nie są jego projektem. Jest on również autorem drzwi katedralnych w Tarnowie a także wielu innych rzeźb kościelnych w diecezji) –, unoszą w sobie następujące postaci, którymi są: JPII z biskupami, patronka młodzieży bł. Karolina Kózka, ks Jerzy Popiełuszko, a także pomysłodawcy i sponsorzy drzwi w osobach tarnowskich działaczy i aktywistów politycznych z okresu walczącej “Solidarności”, której hasło wypisane jest na drzwiach.  Autorem pomnika JPII z roku 2008 usytuowanego na kościelnym placu jest tarnowski rzeźbiarz Jacek Kucaba. Postać JPII podobnie jak drzwi i charakterystyczna wieża kościoła skierowana jest w stronę widocznych z mego okna Tatr. Podczas jakiegoś przypadkowego spotkania z ks. Dudką w okolicy tarnowskiego ZUS-u, w krótkiej rozmowie poruszyłem temat “rodzących” się drzwi. Proboszcz nie owijając w bawełnę mocno skrytykował działaczy “Solidarności”, którzy od jakiegoś czasu zalegali z finansowaniem realizacji swego projektu.

Osiedle Westerplatte w strukturze parafialnej należało przez jakiś czas do parafii pw. Dobrego Pasterza, a jego mieszkańcy uczestniczyli przy budowie jej kościoła. Po powstaniu parafii pw. Karoliny osiedle Westerplatte zostało podzielone pomiędzy owe dwie parafie i od tego czasu nowi parafianie kościoła bł. Karoliny na nowo, w czynie społecznym wspierali budowę swego aktualnego miejsca religijnego kultu.

Na “Papieskim kościele”, bo tak go proboszcz i wierni nazywają, kończy się już długa i kosztowna praca nad elewacją budynku budynku a także nad innymi około kościelnymi inwestycjami. Powstał parking, a na przyległej do kościoła ulicy im. Marii Dąbrowskiej położono nową nawierzchnię i chodniki. Jedynie ulica im. abpa Józefa Ablewicza biegnąca od ronda im. Prezydenta Ronalda Regana przy Alei JPII jest jeszcze w rozsypce, ale po zakończeniu budowy wielorodzinnych domów wokół kościoła będzie rozbudowana aż do Ładnej.

Północna strona kościoła, to błonia aż pod lasek Lipie, na których w roku 1987 gromadziły się rzesze wiernych, aby uczestniczyć w spotkaniu z JPII. Jest tam przecinająca mały wodny potok polna droga wzmocniona na tym obniżonym odcinku kilkunastoma betonowymi płytami. Drogą tą do granicy owego dojechał do zgromadzonych na błoniach wiernych JPII. Trochę dalej (ok. 30 m.) od potoku obok postawionego tam później szkieletu słupa linii energetycznej, stoi wbudowana w ziemię metalowa kwadratowa stopa z otworami na której wspierała się wieża z amboną, na której usytuowana była kamera telewizyjna przekazująca z tego miejsca obraz tego wyjątkowego a także historycznego religijnego spotkania, z udziałem papieża JPII przybyłych wiernych, a także najwyższych  hierarchów kościelnych z Watykanu, świata i Polski.